Στην μελέτη αυτή, περιγράφεται η έννοια της γνώσεως καθεαυτήν, στην οποία ο Γέροντας Σωφρόνιος Σαχαρώφ διακρίνει δυο επίπεδα, από την μια μεριά την επιστημονική γνώση, η οποία είναι νοητική θεωρητική εργασία και ασχολείται με την θεωρητική γνώση του Θεού και από την άλλη μεριά, την πνευματική γνώση, η οποία είναι βιωματική, εμπειρική, και την χαρίζει ο Θεός στον πιστό διά μέσου της κοινωνίας με τον Θεό. αναλύεται η διδασκαλία του πατρός Σωφρονίου περί των δογμάτων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, στα οποία θα πρέπει να πιστεύει κάθε άνθρωπος που επιθυμεί να γνωρίσει τον Θεό. Παρουσιάζεται η διδασκαλία του Γέροντος περί των ανθρωπολογικών προϋποθέσεων της θεολογικής γνωσιολογίας, σύμφωνα με τις οποίες ο άνθρωπος είναι δημιούργημα κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού. Τονίζει ότι, ο σκοπός της δημιουργίας του ανθρώπου είναι εξάπαντος η θέωσή του. Εξηγείται η κατάσταση της γνώσεως του Θεού από τον άνθρωπο μετά την πτώση. Τονίζεται, η σημασία της καθάρσεως του νου, που επιτυγχάνεται με την συνδρομή σκληρού αγώνα. Διευκρινίζονται τα τρία πνευματικά στάδια, από τα οποία θα πρέπει να διέλθει ο πιστός στην πορεία του προς την θέωση. Ο Θεός συνάπτει διαθήκη μαζί μας, και νιώθουμε την αγάπη του, αλλά αυτή η δωρεά του Θεού δεν είναι σταθερή. Επειδή δεν γίνεται μία με την φύση μας, ο Θεός αίρει την χάρη, η οποία άρση γίνεται αισθητικά και όχι οντολογικά, και έχει ως αποτέλεσμα να παιδαγωγείται ο άνθρωπος. Έτσι, κρίνοντας τις πράξεις του κάτω από το Φως των εντολών του Κυρίου, καταλαβαίνει την άθλια κατάστασή. Στην συνέχεια, περιγράφεται ο δρόμος της επιστροφής, της μετανοίας που είναι ο δρόμος του Γολγοθά. Ακολουθώντας τον Κύριο, ο πιστός σταυρώνεται μαζί Του, και κατεβαίνει στον Άδη, όπου περνά δυο βαθμίδες. Στην πρώτη, περνά από τον άδη της μετανοίας, καθοδηγούμενος από την υπακοή του στην Εκκλησία και στον πνευματικό, ταπεινώνεται και έτσι ξεχειλίζει το στόμα του από την προσευχή της μετανοίας, ζει σε μια κατάσταση φόβου εξαιτίας της ζώσης παρουσίας του Ζώντος Θεού, και έχοντας παράλληλα την αίσθηση της αμαρτωλής ζωής του, κατέρχεται στην δεύτερη βαθμίδα, στον άδη της αγάπης. Εκεί, κρατώντας τον νου του στον άδη της πικρής κατάστασής του, και χωρίς να απελπίζεται κατά την προτροπή του Αγίου Σιλουανού, συγκρίνει την αγάπη του Θεού προς το αμαρτωλό και άθλιο πρόσωπό του με την δική του μηδαμινότατη αγάπη. Έτσι, αγωνίζεται να πραγματοποιήσει τόσο την πρώτη εντολή της αγάπης προς τον Θεό, όσο και την δεύτερη η οποία είναι όμοια με την πρώτη. Περνά τότε στο τελευταίο στάδιο, όπου τον επισκέπτεται πάλι η χάρις του Θεού, αλλά αυτή την φορά παραμένει μαζί του για να τον μεταφέρει εκ του θανάτου εις την ζωή. τονίζεται ότι η ενσάρκωση του Λόγου αποτελεί το θεμέλιο της θέωσής μας. Ακόμα ότι η αφομοίωση του φρονήματος του Χριστού αποτελεί προϋπόθεση για την θέωση του ανθρώπου. Έπειτα αποδεικνύεται η δυνατότητα του ανθρώπου να θεωθεί και να τελειωθεί κατά χάριν. Αναλύεται πώς ο θεωμένος άνθρωπος, ενώ ακόμα ζει σ' αυτόν τον κόσμο, μεταφέρεται στην αιώνια ζωή και βλέπει την δόξα του Θεού.