Σκοπός της διατριβής είναι να προσφέρει μια – κατά το δυνατόν – συνολική και συνεκτική παρουσίαση της εξέλιξης της θρησκευτικής σκέψης του Ισραήλ πάνω στο πρόβλημα του κακού με βάση τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης και της ιουδαϊκής αποκαλυπτικής γραμματείας. Η διαπραγμάτευση του θέματος γίνεται σε δύο μέρη. Στο Α΄ Μέρος εξετάζεται το πρόβλημα του κακού στην Παλαιά Διαθήκη: η αντίληψη ότι κακό και πόνος προέρχονται από το Γιαχβέ κυριαρχεί, όπως και η ερμηνεία του πόνου και των βασάνων του Ισραήλ ως δίκαιης τιμωρίας του Θεού για τις αμαρτίες του (Δευτερονομιστής, προφήτες). Έντονη αμφισβήτηση αυτής της παραδοσιακής θέσης για το κακό παρατηρείται την περίοδο της βαβυλώνιας αιχμαλωσίας, ενώ αργότερα στον Ιουδαϊσμό η διδασκαλία του Ιεζεκιήλ για δίκαιη ατομική ανταπόδοση μετατρέπεται σε θεολογική θεωρία και με βάση αυτήν επιχειρείται να οικοδομηθεί μια θεοδικία. Στο Β΄ Μέρος εξετάζεται το πρόβλημα του κακού στα πλαίσια της ιουδαϊκής αποκαλυπτικής γραμματείας: η απάντηση στο ερώτημα από που προέρχεται το κακό, αν δεν οφείλεται στο Θεό, αναζητείται στο χώρο των πνευμάτων με αποτέλεσμα την «έκρηξη» της δαιμονολογίας. Σ’ αυτήν στηρίζεται η νέα ερμηνεία και διαμορφώνει το μύθο για την «πτώση» των αγγέλων, τη διδασκαλία για τους πέντε Σατάν και την αφήγηση για την «πτώση» του Σατανά και των αγγέλων του. Από την άλλη πλευρά η αφήγηση για την «πτώση» του Αδάμ και η θεωρία της «πονηρᾶς καρδίας» ή «πονηρᾶς ροπῆς» προσφέρουν διαφορετικές ερμηνείες για την προέλευση του κακού. Τέλος στον Επίλογο παρέχεται μια συνοπτική παρουσίαση – υπό μορφή ανακεφαλαίωσης – της εξέλιξης της θρησκευτικής σκέψης του Ισραήλ πάνω στο πρόβλημα του κακού.