ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕIΣ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΩΝ ΜΑΣ
υπό + Ιωάννου Σάββα. Ρωμανίδου Πρωτοπρεσβυτέρου
29 Ιανουαρίου 1992
Οι Σκοπιανοί, Βούλγαροι, Τούρκοι και Αλβανοί μας θεωρούν όχι απελευθερωτές, αλλά κατακτητές της Μακεδονίας, της Ηπείρου, της Θράκης, των νήσων του Αιγαίου και της Κρήτης, και οι Τούρκοι επιπλέον, μαζί με τους Βρετανούς, μας θεωρούν ότι προσπαθήσαμε να κατακτήσομε την Κύπρον. Oλα αυτά ισχυρίζονται οι γείτονές μας βάσει του διεθνούς δικαίου.
Α) Ανακεφαλαίωση του προβλήματος
1) Η Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία και Τουρκία διαμόρφωσαν το διεθνές δίκαιο κατά τρόπον ώστε έξω από την Παλαιά Ελλάδα του 1827-36 να μη υπάρχουν υποψήφιοι Έλληνες για απελευθέρωση. Δεν αρκεί εδάφη να ήταν κάποτε Ελληνικά. Θα έπρεπε σ’ αυτά τα κάποτε Ελληνικά ή Μακεδονικά εδάφη να υπήρχαν υποψήφιοι Έλληνες για απελευθέρωση. Σέ περίπτωση που δεν υπήρχαν Έλληνες τότε πρόκειται για κατάκτηση. Εξ’ απόψεως των συνταγμάτων, των Πρωτόκολλων, και της περί Κοραή νομοθεσίας του 1827, δεν υπήρχαν πλέον Έλληνες, Hellenes-Grecs, Younan με ανάγκη απελευθερώσεως. ‘Εξω από τα σύνορα της Ελλάδος του 1827-1836 υπήρχαν μόνον ελληνόφωνοι Ρωμαίοι, Grecs, Roum.
2) Οι Νέοι Έλληνες κατά προτροπή των “Φιλελλήνων” αποφάσισαν να υιοθετήσουν το όνομα “ Έλληνες για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου, πραγματικά Ρωμιοί (Κωστής Παλαμάς 1901).” Δηλαδή η τάξις των βασιλέων και ευγενών της Ευρώπης ήθελαν επανάσταση όχι Ρωμαίων, αλλά Αρχαίων Ελλήνων, αφού μόλις προ ολίγου κατέστειλαν την Γαλλο-Ρωμαϊκήν επανάσταση μέσω του Ναπολέοντος το 1799. ‘Ετσι οι “Φιλέλληνες“ κατάφεραν μέσω του ψηφίσματος Αδαμαντίου Κοραή από την Βουλήν των Ελλήνων το 1827 να περάσουν νομικά την γραμμή οτι οι Έλληνες ήταν σκλαβωμένοι στους Ρωμαίους της Κων/πόλεως πριν υποδουλωθούν στους Τούρκους. ‘Ετσι η Ελληνική Επανάσταση ήταν, όχι μόνον απελευθέρωση από τους Τούρκους, αλλά και από τους Ρωμαίους. έτσι οι Hellenic-Greeks/Έλληνες/Younan δεν ταυτίζονται με τους Greeks/Ρωμαίους/Roum. Ο Younan είναι ο Έλλην και ο Roum είναι ο Ρωμαίος στα Τουρκικά και στα Αραβικά. ‘Ετσι ο βασιλεύς των Ρωμαίων που έπεσε επάνω στα τείχη της Πόλεως κατάντησε στην κειμένην μάλιστα Ελληνικήν νομοθεσία “ο τύραννος των Ελλήνων.”1
3) Για τούτο το Πρωτόκολλο της 31ης Ιανουαρίου 1836 διαχωρίζει ποιοι Grecs έχουν το δικαίωμα να μεταναστεύσουν από την Τουρκία στην Ελλάδα και οι οποίοι από τώρα θεωρούνται Hellenes, “qui seront consideres des-a-present comme Hellenes"2 Το γεγονός ότι οι Grecs έχουν γίνει από τώρα Hellenes δεν σημαίνει ότι δεν θα συνεχίσουν να λέγονται Grecs στις Ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως φαίνεται στην παράγραφον 6 του ιδίου πρωτοκόλλου. Δηλαδή δεν ταυτίζεται το Grec με το Hellene Grec στην περίπτωση της Νέας Ελλάδος. Οι Τούρκοι και Άραβες δεν ταυτίζουν το Roum/Ρωμαίος με το Younan/Έλληνες στη γλώσσα τους. Δια τούτο το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι όχι Younan, αλλά Roum.
4) Οι Γείτονες και οι ξένοι διπλωμάτες νομίζουν ότι οι Έλληνες συγχέουν τους ανωτέρω όρους των πρωτοκόλλων και των Συνθηκών από σκοπούς επεκτατικούς. Στην Ελληνική μετάφραση του αναφερθέντος Πρωτοκόλλου 31/1/1836 στην συλλογή Δασκαλάκη γράφει ότι “θα θεωρούνται από τώρα Έλληνες...1. Όλοι οι Έλληνες...2. Οι Έλληνες...” Δηλαδή οι Έλληνες θα θεωρούνται από τώρα Έλληνες!
5) Πάντως συμφέρει πολύ στους Τούρκους και στους Βρετανούς η αποδοχή της σύγχυσης των εθνικών ονομάτων εκ μέρους των Ελλήνων. Φαίνεται ότι οι Τούρκοι ήδη χρησιμοποιούν την εκ μέρους των Κυπρίων εγκατάλειψη του Ρωμαίος και την υιοθέτηση του Έλλην ως απόδειξη ότι είναι έποικοι από την Ελλάδα.
6) Το ότι οι Έλληνες ήταν υπό τον ζυγό της Ρωμαιοσύνης, δηλαδή των Βυζαντινών, υποστηρίζεται 1) στα περί Ελλάδος τουριστικά εγχειρίδια, 2) από σημαντικό αριθμό Ελλήνων ιστορικών, 3) από τον μέγα ιστορικό των Φράγκων Νίκο Τσιφόρο, και 4) από το εκατόδραχμο που φέρει τον Κοραή από τότε που εξαφανίσθηκε η Ρωμαιοσύνη.
Β) Τα τεκμήρια
1) Τα Συντάγματα 1822, 1823, 1827, 1832, και 1844 μαρτυρούν ότι μόνον οι αυτόχθονες και οι πολιτογραφηθέντες είναι Έλληνες. Δηλαδή οι Βρετανοί, Φραντσέζοι και Ρώσοι αποφάσισαν μέσω των Νεο-Ελλήνων ποιοι είναι οι μόνοι Έλληνες. Τούτο έπραξαν σύμφωνα με τα πρώτα συντάγματα και την αποδοχή όλων των συμβουλών-παραγγελιών, λόγων και συγγραμμάτων του Αδαμαντίου Κοραή στην Εθνική Συνέλευση του 1827.
2) Η Επανάσταση της 3 Σεπτεμβρίου του 1843-44 έδιωξε όλους τους Ρωμαίους που είχαν γίνει παρανόμως Έλληνες και είχαν διορισθεί στα υπουργεία κατά παράβαση των πρωτοκόλλων. Υποκίνησαν την επανάσταση οι τρεις Δυνάμεις γιατί ο Όθων υπέθαλπε την Μεγάλην Ιδέαν και για τούτο είχε καταργήσει την διάκριση μεταξύ Ελλήνων και Ρωμαίων. Έτσι διόρισε πολλούς Ρωμαίους στο δημόσιο, μεταξύ των οποίων και τον μετέπειτα ιστορικόν Κωνσταντίνον Παπαρηγόπουλον. Διώχθηκε και αυτός έπειτα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης με τους άλλους ως μη Έλλην Ρωμαίος.
3) Την 30ην Μαρτίου 1863 η Εθνική Συνέλευση εξέλεξε τον Γεώργιον Α’ βασιλέα των Ελλήνων. Εδόθη εσκεμμένως η εντύπωση ότι έγινε βασιλεύς των Ελλήνων και των εκτός της Ελλάδος Ελλήνων, δηλαδή των Ρωμαίων. Όμως οι Τούρκοι σαφώς είχαν δεχθεί τον τίτλον αυτόν, αφού, όπως ετίθετο, δεν είχε καμίαν σχέση με τους Ρωμαίους/Roum/Grec της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για το υπόδουλο γένος των Ρωμαίων και για τους Τούρκους ο Οικουμενικός Πατριάρχης θεωρείτο διάδοχος του Βασιλέως των Ρωμαίων.
Γ) Τεκμήριο Ιωάννη Καποδίστρια3
1) Ο Ι. Καποδίστριας υπέβαλλε τον Απρίλιο 1828 σχέδιο στον Τσάρο για την αναδιοργάνωση των Βαλκανίων εν όψει του πολέμου που μόλις κήρυξε εναντίον της Τουρκίας. Το σχέδιο Καποδίστρια πρόβλεπε την Κωνσταντινούπολη ως πρωτεύουσα πέντε ημιαυτόνομων κρατών, δηλαδή της Δακίας, της Σερβίας, της Ηπείρου, της Μακεδονίας και της Ελλάδος. Το 1805 ο Α. Κοραής είχε υβρίσει τους Ρώσους. Έγραψε ότι οι Τούρκοι θα ξεπεράσουν τους Ρώσους όταν πάρουν τα φώτα της Ευρώπης. Το 1827 είχε γίνει ο Κοραής Πατέρας του Νέου Ελληνικού Έθνους και Κυβερνήτης ο Καποδίστριας. Πάντως ο ρωσικός στρατός διασχίζων τα Βαλκάνια βρήκε τους δίγλωσσους Ρωμαίους (βλαχόφωνους, σλαβόφωνους κ.λ.π.) και τους καλλιέργησε “ρουμανική”, “βουλγαρική” και “σερβική” συνείδηση. Οι Ρώσοι μετέβαλαν τους Βούλγαρους από Τουρκική φυλή σε σλαβική στο σπόνδυλο των σχεδίων τους στα Βαλκάνια. Απέρριψαν το σχέδιο του Καποδίστρια προς το παρόν. Οι Ρώσοι συνθηκολόγησαν με τους Τούρκους και έφυγαν. Οι Ρώσοι κήρυξαν πόλεμο στην Τουρκία τον Απρίλιο του 1877 που κατέληξε στην Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου 3/3/1878 με μία τεράστια Βουλγαρία που μετά τέσσερες μήνες ανετράπη με την Συνθήκη του Βερολίνου.
2) Είχε μεταμορφωθεί το σχέδιο του Καποδίστρια ως εξής: α) Οι Τούρκοι είχαν διατηρήσει το όνομα Ρωμανία για τα Βαλκάνια και την έλεγαν Ρούμελη, χώρα των Ρωμαίων. Η αλληλογραφία στην Ελληνική Κυβέρνηση στο Ναύπλιο έφθανε από τα κράτη της Ευρώπης με διεύθυνση το Nauplii di Romania δια να μη γίνει λάθος με το Napoli di Italia. Τώρα η Ρωμανία ταυτίσθηκε με μόνον τη Δακία. β) Η Μακεδονία μοιράσθηκε τελικά μεταξύ Βουλγαρίας, Ελλάδος και Σερβίας/Γιουγκοσλαβίας. γ) Παρέμεινε η Ελλάς. δ) Παρέμεινε η Σερβία. ε) Η Ήπειρος έγινε τελικά Αλβανία.
3) Ο σκοπός των Ρώσων, των Βρετανών, των Βουρβόνων (Φραντσέζων) και της Βατικανής Ρωμανίας ήτο ο αφανισμός της Ρωμαιοσύνης, δηλαδή της πραγματικής Ρωμανίας, που ήτο το πραγματικό όνομα της ανυπάρκτου Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Δ) Η λύσις
Για να βγούμε από την ανωτέρω νομική παγίδα δυνάμεθα να πάρομε τη θέση ότι ημείς οι Hellenic-Greeks, Έλληνες, Younan απελευθερώσαμε τους Greeks, Ρωμαίους, Roum που ζούσαν υπό τον Τουρκικόν ζυγόν στα αναφερθέντα τεμάχια της χώρας μας που ήταν κομμάτια της Ρωμαιοσύνης. Έτσι παρακάμπτουμε τα Πρωτόκολλα, τα Ελληνικά συντάγματα, τον Κοραή και τους Έλληνες “ιστορικούς,” που εξυπηρετούν, ίσως από άγνοια, τους εχθρούς της πραγματικής Ρωμαιοσύνης.
Ε) Η Δυτική Ρωμαιοσύνη είναι το κλειδί μας
1) Πρέπει η Ελληνική Κυβέρνηση βάσει της αποδοχής της εθνοτικής οντότητος «Ρωμαιοσύνη», να καλλιεργήσει σχέσεις με όλα τα τεμάχια της Ρωμαιοσύνης της Ευρώπης. Η τεράστια μάζα των μη ευγενών της Δυτικής Ευρώπης είναι απόγονοι των υπόδουλων στους Τεύτονες, Ρωμαίων που είχαν ως πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Τούτο μαρτυρείται από τα χρυσά νομίσματα που έκοβαν στη Francia με την προτομή των αυτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως από τον Αναστάσιο Α΄ (491-518) μέχρι τον Ηράκλειον (610-641). Αριθμούνται οι απόγονοι αυτοί των Ρωμαίων τουλάχιστο 250 εκατομμύρια. Oι βασιλείς και ευγενείς της Ευρώπης και οι παπικοί και Αγγλικανοί επίσκοποι είναι οι απόγονοι των Τευτόνων κατακτητών της Δυτικής Ρωμαιοσύνης.
2) Η Γαλλική Επανάσταση ήταν στη βάση της Επανάστασης των Γάλλο-Ρωμαίων κατά των Φράγκων. Την κατέστειλε ο Τοσκανο-Φράγκος Ναπολέων. Αλλά οι δημοκράτες Φράγκοι και οι Γάλλο-Ρωμαίοι ανέτρεψαν το έργον του Ναπολέοντα το 1848 και τελικά το 1870. Αν είχαμε καλλιεργήσει το κοινό μας Ρωμαϊκό παρελθόν με τη Γαλλία ίσως δεν θα την είχαμε εχθρό μας το 1921 όταν μαζί με τους Βρετανούς και Ιταλούς άρχισαν την ανατροπή της Συνθήκης των Σεβρών υπέρ των Νεο-Τούρκων με τα γνωστά δραματικά επακόλουθα.
3) Τα Υπουργεία των Εξωτερικών της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ρωσίας και της Τουρκίας γνωρίζουν ακριβώς πως οι Ρωμαίοι της Ελλάδος έγιναν «Αρχαίοι» Ελληνες, αφού οι ίδιοι σχεδιάσανε την εν λόγω διαδικασία για την διάλυση της Ρωμαιοσύνης. Αφ’ ου γράφουν στα βιβλία τους ότι με το σημερινό όνομα Greeks εννοούμε αυτούς που πιστεύουν ότι είναι Greeks.
Στ) H διαστολή Ελληνισμού και Ρωμαιοσύνης είναι σκέτη πλαστογραφία
1) H πρώτη ιστορική μαρτυρία για την εθνικότητα της Ρώμης, αρκετά πριν εμφανισθούν οι πρώτες ιστορίες της, είναι στο “περί ψυχής” έργον του μαθητού του Πλάτωνος Ηρακλείδου του Ποντικού, που γράφει “πόλιν Ελληνίδα Ρώμην” μέσα από τα πλαίσια της καταλήψεως της από τους υπερορίους (Γαλάτας) το 390-389 π.Χ. Οι πρώτες τέσσερες ιστορίες της Ρώμης εγγράφηκαν από Ρωμαίους στα ελληνικά. Μαρτυρούν και αυτές ότι η Ρώμη είναι Ελληνική.
2) Η αντιπαράθεση Ρωμαίων και Ελλήνων είναι το φρούτο των Φράγκων και του Ναπολέοντος που μας σερβίρισε ο Κοραής και που την καλλιεργούν οι Βρετανοί και Ρώσοι με την βοήθεια των μιμητών τους Νέων Ελλήνων.
3) Το κόμμα των Γαλλο-Ρωμαίων Ιακωβίνων (Jacobins) επαναστατών, οι λεγόμενοι Υπερόριοι-«Ορεινοί» (Montagnards) του Αβεντίνου λόφου, όπου κτίσθηκε μέρος της Ρώμης, ήταν υπερήφανοι για την καταγωγή τους από την Ρώμην και την Πελοπόννησο. Αντί ο Κοραής να μάθει απ’αυτούς την Ρωμαιοσύνη έμαθε από τους Ολλανδούς και τον Ναπολέοντα να μισεί την πραγματική Ελλάδα του 1821, ακριβώς ως κάμουν αρκετοί Ελληνες ιστορικοί σήμερα.
Η) Γιατί η πλαστογραφία
Η Ισπανική Ρωμανία ευρίσκετο κάτω από Γοτθική κατοχή από το 629. O διοικητής του Αυτοκράτορα της Κων/πόλεως στην Μαυριτανία, με έδρα την Ceuta, πέρασε το 711 απέναντι με το στρατό του εκ Νουμιδo-Ρωμαίων και προκάλεσε γενική επανάσταση των Ισπανο-Ρωμαίων. Πέρασε και Αραβικός στρατός που μόλις είχε φθάσει στην περιοχή. Μάλλον χωριστά απελευθέρωσαν την Ισπανική Ρωμανία και κατέστρεψαν την Ισπανική Γοτθίαν το 711-719. Επαναστάτησαν και οι Γαλλο-Ρωμαίοι που συμμάχησαν με τους Νουμιδο-Ρωμαίους και Άραβες και παρ’ολίγον να καταστρέψουν την Φραγκιά το 732-739.
Οι Γάλλο-Ρωμαίοι πάλι επαναστάτησαν κατά των Φράγκων το 742. Εν συνεχεία οι Φράγκοι κατέκτησαν την Ρώμην το 754-6 που ήταν ακόμα μέρος της ελευθέρας Ρωμανίας. Για πρώτη φορά το 794 οι Φράγκοι ονομάσανε την Ρωμανία Graecia και τους πολίτες της αιρετικούς Graecοs. Όμως κράτησαν το όνομα Ρωμανία μόνον για το Παπικό τους Κράτος. Από τότε άρχισαν την προπαγάνδα στους υπόδουλους Δυτικούς Ρωμαίους ότι μόνο το παπικό κράτος είναι η Ρωμανία. Οι Φράγκοι κράτησαν το όνομα Ρωμαίοι Καθολικοί και από τότε κρατούν μυστική την ύπαρξη της Ανατολικής Ρωμαιοσύνης σκεπάζοντάς την κάτω από τα ονόματα αιρετικός, Γραικός και Βυζαντινός. Την γραμμή αυτήν υιοθέτησαν σχεδόν όλες οι Τευτονικές φυλές, εκτός από τους Σκανδιναβούς και τους Σάξονες υπό Νορμανδική κατοχή. Έχασαν την επαφή τους με την Ορθοδοξία μετά την Άλωση. Το κέντρο της επιθέσεως κατά της Ρωμαιοσύνης κατέστη το Βατικανό όταν οι Φράγκοι έδιωξαν οριστικά πλέον τους Ρωμαίους πάπες το 1012-1046 γενόμενοι πάπες αυτοί.
Θ) Συμπέρασμα
Από τα ανωτέρω βλέπει κανείς: 1) γιατί συνεχίζεται η πλαστογραφία της ιστορίας της Ρωμαιοσύνης με την πολύτιμη βοήθεια των «Νέων Ελλήνων», 2) γιατί στην πραγματικότητα είμεθα Ελληνες και Ρωμαίοι και 3) γιατί επιπλέον συμφέρει και νομικά να είμεθα Ρωμαιοσύνη.
1 Ίδε Αδαμαντίου Κοραή Σάλπισμα Πολεμιστήριο.
2 “Toujours entendu que, seront considérés dès-à-présent commes Hellènes, et prendront rang dans la catégorie de ceux qui profiteront du droit d’émigration:-1)Tous les Grecs natifs du Territoire Ottoman, qui ont émigré avant le 16 Juin, 1830, et qui ne sont pas retourné en Turqie pour s’y établir: 2) Les Grecs à qui le droit d’émigration a été accordé par le Protocole du 16 Juin, 1830, et qui ont émigré entre la date du dit Protocole et le 9 Decembre, 1835, jour où la Carte de la frontierè a été remise à la Porte; pourvu toujours qu’ils aient rempli les conditions requises à cet égard par le présent Acte.” State Papers 1836-1837, The Foreign Office, vol. 25, p. 792.
3 M. S. Anderson, The Eastern Question, New York 1966, σελ. 71.