Ας πάρουμε για παράδειγμα δυο νέα παιδιά που έπεσαν θύματα οποιασδήποτε τέτοιος αιρέσεως και πουλούν στους δρόμους έντυπα. Όταν τους πήτε: Είσθε θύματα, σάς εκμεταλλεύονται, απαντούν: προσευχόμαστε για σάς, να σώσετε την ψυχή σας. Φεύγουν τότε ομαδικά εγκαταλείποντες γρήγορα το μέρος· καταφεύγουν σε ένα όχημα για να συγκεντρωθούν στην προσευχή τους, όπως λένε, και ξαναβγαίνουν αργότερα πιο ενισχυμένοι.
Ας πάρουμε άλλο παράδειγμα από την πράξι. Μια κοπέλα από την αίρεσι του Μούν είπε:
«Με δέχθηκαν θερμά. Όμως γρήγορα άρχισα να κατέχομαι από αίσθημα ενοχής και να πιστεύω πως μόνο με τη δική τους Βίβλο θα σωθώ (δηλαδή με τις «θεϊκές Αρχές» του Μούν).
Σε ορισμένες συνεδριάσεις αποκοιμήθηκα· κρατούσαν πάνω από 3 ώρες. Ξυπνούσα μ’ ένα συναίσθημα δυστυχίας. Πέρασα 3 Σαββατοκύριακα εκεί και δεν μπόρεσα να εξηγήσω τη συμπεριφορά μου. Με πίεζαν να φθάσω στην τελειότητα κάνοντας θυσίες: να εγκαταλείψω το σύζυγο και τα παιδιά μου και να δωρίσω τα υλικά μου υπάρχοντα στην αίρεσι.
Μετά το τρίτο Σαββατοκύριακο ήμουν έτοιμη για κάθε θυσία. Δεν ξέρω πως έφθασα στο σημείο αυτό έχω κενά μνήμης. Έπρεπε να υποταχθώ στον αρχηγό, να υποταχθώ στη νηστεία, στην έλλειψι ύπνου, σε ό,τι μου υπέβαλαν.
Έφυγα χάρις σε ευτυχείς συμπτώσεις, μα χρειάσθηκα δύο χρόνια για να μη αναρωτιέμαι για κάθε πράξι μου αν είναι καλή ή κακή, να μην έχω τύψεις».
Ο κ. Morin στην έρευνά του σημειώνει πως η συνείδησι ελέγχει τις αντιδράσεις μας. Αν όμως ελέγξουμε εμείς τη συνείδησι, μπορούμε να επιβάλουμε στον υπνωτιζόμενο πράγματα παράλογα: Να πριονίση ανύπαρκτο δένδρο, να καθαρίση ανύπαρκτο φρούτο, να αισθανθή κάψιμο, . .. να δη το κεφάλι του κομμένο!
Όλα αυτά αποδεικνύουν πως το πρόβλημα των αιρέσεων δεν είναι πρόβλημα θρησκευτικό. Είναι κυρίως κοινωνικό και πρέπει να αντιμετωπισθή προ παντός νομικά, ώστε να προστατευθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα του ατόμου από τους αδίστακτους εκμεταλλευτές των κενών που παρουσιάζει η νομοθεσία μας και οι οποίοι θυμούνται τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και τις «προσωπικές ελευθερίες» μόνο όταν προσπαθούν να εξουθενώσουν ανθρώπους που θα τολμήσουν να εμποδίσουν τα άνομα σχέδιά τους.
Η Εκκλησία μπορεί βέβαια να βοηθήση αποτελεσματικά στα θέματα αυτά, όμως όχι τόσο θεραπευτικά, όσο προληπτικά. Όμως για να γίνη αυτό, πρέπει οι άνθρωποι της Εκκλησίας να κατανοήσουν τον κίνδυνο και τις τρομερές επιπτώσεις της ηυξημένης δραστηριότητος των συγχρόνων ολοκληρωτικής φύσεως αιρέσεων και να δώσουν στα θέματα αυτά την προτεραιότητα που τους ανήκει.
Είναι βέβαια φυσικό η Εκκλησία να ενδιαφερθή για σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα, όπως είναι επί παραδείγματι οι ναρκομανείς, αλλά θα ταίριαζε πιο πολύ στο έργο της Εκκλησίας, αν στο έργο της έθετε τέτοιες προτεραιότητες, ώστε να προλαμβάνωνται αυτά τα προβλήματα.
Συνεπώς οι άνθρωποι της Εκκλησίας που θα καλλιεργήσουν τυχόν την άποψι πως τα θέματα των αιρέσεων και η αντιμετώπισί των δεν εμπίπτουν στο καθαρώς κοινωνικό έργο της Εκκλησίας γίνονται συνυπεύθυνοι στο έγκλημα που διαπράττεται σήμερα από τις αιρέσεις σε βάρος της ανθρωπίνης προσωπικότητος.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΒΙΑΣΜΟΣ ΝΕΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ, ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ»