Σε ποιόν βαθμό η πράξη της δημιουργίας σημαίνει εγγύτητα του Δημιουργού στα έργα Του; Ποιόν ‘παράδεισο’ εγκατέλειψε ο άνθρωπος με την ‘παράβαση’; Ποιά είναι η ‘πρώτη ύλη’ των όντων; Τί σημαίνει για τον άνθρωπο η χωροχρονική συγκρότηση και αλλοίωση ως αντίθεση στην απλότητα της θείας φύσης; Τί σημαίνει η προέλευση των όντων ‘εκ του μηδενός’; Πώς σχετίζεται ο χωροχρόνος με την θεία βούληση; Ποιό είναι το περιεχόμενο της συντέλειας των καιρών; Τί σημαίνει το ‘κατ’ εικόνα’; Ποιά είναι η σχέση της ψυχής με την Δημιουργία; Πώς συμφωνεί με την τριαδικότητα ο μονοθεϊσμός και ποιά πραγματική αξία έχει για την θεία και την ανθρώπινη ύπαρξη η τριαδικότητα; Θίγοντας τα σχετικά ζητήματα η έρευνα αυτή της κοσμολογίας του Γρηγορίου Νύσσης και του Μάιστερ Έκκαρτ, αναδεικνύει ταυτόχρονα την σημασία θεωρητικών διαφορών και ομοιοτήτων μεταξύ των δύο σπουδαίων Μυστικών της χριστιανοσύνης.









