ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ: Ο ΑΓΙΑΣΜΕΝΟΣ ΝΕΟΦΑΝΗΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Ο 20ος αιώνας χαρακτηρίζεται ως ένας από τους πιο ταραγμένους αιώνες της ιστορίας. Παρά ταύτα είναι ο αιώνας ανάδειξης πλειάδας επιφανών αγίων, ως επιβεβαίωση της μεγάλης αλήθειας, πως όπου: «επλεόνασεν ή αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν ή χάρις» (Ρωμ.5,20). Μια τρανή απόδειξη ότι η Εκκλησία του Χριστού συνεχίζει και στις δύσκολες και παρακμιακές ημέρες μας, να σώζει και να αγιάζει, να αναδεικνύει αγίους.
ΥΒΡΙΖΕΙ ΤΗ ΝΗΣΤΕΙΑ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ ΤΡΟΦΩΝ
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Ας μη απογοητευώμεθα λοιπόν δια την σωτηρίαν μας, αλλά ας παρακαλούμεν, ας προσευχώμεθα, ας ικετεύωμεν, ας στέλλωμεν πρεσβείαν προς τον ουράνιον βασιλέα μετά πολλών δακρύων ας έχωμεν και την νηστείαν αυτήν ως σύμμαχον εις την καλήν αυτήν πρεσβείαν και την νηστείαν που τώρα διανύομεν. Όπως λοιπόν όταν περάση ο χειμώνας και φανή το θέρος, σύρει προς το πέλαγος το πλοίον ο ναύτης, καθαρίζει ο στρατιώτης τα όπλα, και ετοιμάζει τον ίππον δια πόλεμον και ο γεωργός ακονίζει το δρεπάνι, και ο οδοιπόρος παίρνει θάρρος και αρχίζει μακρινό ταξίδι, και ο αθλητής ετοιμάζεται και βγάζει τα ρούχα του, έτσι λοιπόν και ημείς, επειδή εφάνη η νηστεία ως θέρος πνευματικόν, ας καθαρίσωμεν τα όπλα ως στρατιώται, και ως γεωργοί ας ακονίσωμεν το δρεπάνι, και ως κυβερνήται ας αντιτάξωμεν προς τα κύματα των άτοπων επιθυμιών τους ορθούς λογισμούς, και ως οδοιπόροι ας αρχίσωμεν το δια τον ουρανόν ταξίδι, και ως αθληταί ας εισέλθωμεν εις τους αγώνας.
Ιωσίας. Ένας σύγχρονος ομολογητής και νεομάρτυρας της ορθόδοξης πίστης στην Αιθιοπία (1997-15.2.2023)
Γράφει ο Σεβ. Μητροπολίτης Αξώμης κ. Δανιήλ
1η δημοσίευση: ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ
Όλα άρχισαν πριν 5 μήνες, όταν ένα πρωινό έλαβα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της Μητρόπολης το εξής μήνυμα: «Ονομάζομαι Εy….b Ka….er και είμαι φοιτητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της πόλης Debre Tabor. Ήμουν προτεστάντης χριστιανός από την γέννησή μου, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια μετά από βαθειά μελέτη είμαι δυνάμει Ορθόδοξος.
ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΝΤΟΥΓΚΙΝ (Ευρασιανισμός - Τραντισιοναλισμός)
Ευρασιανισμός- Τραντισιοναλισμός
|
Η σημερινή πολιτική της Ρωσίας του Πούτιν είναι συνέπεια της αυτοκρατορικής-ευρασιατικής πολιτικής την οποία ακολουθεί. Τωόντι, ο μόνος τρόπος για να διατηρήσει τη θέση της η Ρωσία ως αυτοκρατορική δύναμη είναι να χρησιμοποιεί τις στρατιωτικές της δυνάμεις για να επεκτείνεται, τους ενεργειακούς πόρους για να εκβιάζει και τον επικοινωνιακό ανταρτοπόλεμο για να υπονομεύει τους αντιπάλους της. Στρατηγική που οδηγεί είτε στην εμπλοκή σε έναν μεγάλο ή και περισσότερους περιφερειακούς πολέμους, όπως συνέβη στην Ουκρανία, είτε στην κατάρρευση του καθεστώτος, είτε και στα δύο μαζί. Αυτή η πολιτική θα μπορούσε να λάβει τέλος μόνο με την παραδοχή του γεγονότος ότι η Αυτοκρατορία έχει λάβει τέλος και ότι θα πρέπει η χώρα να αυτοαναγνωριστεί ως ένα ευρωπαϊκό έθνος-κράτος (όπως τονίζει ο Ναβάλνι), και να κερδίσει με την πολιτική της, εξωτερική και εσωτερική, την ένταξή της σε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό σύστημα. Αντίθετα, η σημερινή πορεία είναι κυριολεκτικά αυτοκτονική και θα αποδειχθεί μοιραία, όπως επί Μπρέζνιεφ για τη Σοβιετική Ένωση. Η επανασύνδεση με την Ευρώπη, όχι μόνο θα μείωνε τους κινδύνους πολεμικών αναφλέξεων αλλά και θα απέκλειε μία «επιστροφή» στο «μογγολικό παρελθόν», προς το συμφέρον της Ευρώπης, και της Ελλάδας κατ’ εξοχήν. Επιθυμία της Ελλάδας παραμένει η ενοποίηση της Ευρώπης (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας) και όχι η στροφή της Ρωσίας προς το ισλάμ και την Κίνα (χαρακτηριστική είναι η στροφή του Ντούγκιν, από τη συμμαχία μεταξύ Ρώσων και Ελλήνων ορθοδόξων, στη συμμαχία της ρωσικής ορθοδοξίας με το τουρκικό ισλάμ). Μετά όμως την εισβολή στην Ουκρανία, μια τέτοια προοπτική έχει πλέον ως προϋπόθεση τη ριζική αλλαγή ηγεσίας στη Ρωσία και την εγκατάλειψη του ευρασιανισμού. Μόνο μια νέα ηγεσία, με στόχο τη μεταβολή της Ρωσίας σε έθνος-κράτος και την εγκατάλειψη των αυτοκρατορικών ονειροφαντασιών θα μπορούσε να απεγκλωβίσει τη Ρωσία από την ευρασιατική στρατηγική. Και μόνο τότε η Ρωσία θα ήταν δυνατό να μεταβάλει στρατηγική και απέναντι στην Ελλάδα και την Τουρκία. |
ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ KAI ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΕΟΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ ΚΑI ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ
(+) π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ
Η αντορθόδοξη νεοειδωλολατρική κίνηση, στα πρόσωπα των επηρεαζόμενων έξωθεν ηγετών της, στερείται αντικειμενικότητας, καλής θελήσεως, συχνά δε και δυνατοτήτων έρευνας και αμέσου κατανοήσεως των φιλολογικών πηγών, λόγω ανεπαρκούς (ελληνικής) παιδείας. Κάθε, λοιπόν, προσπάθεια εκ μέρους μας πρέπει να απευθύνεται σ’ εκείνους, που δεν εντάχθηκαν ακόμη «ολοτελώς» σ’ αυτήν και διαθέτουν ακόμη την διάθεση ειλικρινούς και έντιμου διαλόγου. Διαφορετικά ισχύει και εδώ ο λόγος του απ. Παύλου προς τον Τίτον για τον «αιρετικόν άνθρωπον» (3,10). Στις περιπτώσεις αυτές αποτελεσματικότερη είναι η προσευχή, η επίκληση γι’ αυτούς της Χάρης του Θεού. π.Γ.Μ
Ἡ πρόσληψη ἀρχαίων ἑλληνικῶν μυθευμάτων ἀπό τόν σύγχρονο ἀποκρυφισμό. Ἡ περίπτωση τῆς Ἀτλαντίδος
Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργόπουλου
Ἐπ. Καθηγητoῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.
Μέ τόν ὅρο Ἀτλαντίδα εἶναι γνωστό ἀρχαῖο μυθικό νησί στόν Ἀτλαντικό ὠκεανό, τό ὁποῖο βυθίστηκε, σύμφωνα μέ τίς φανταστικές καί μή ἱστορικοῦ χαρακτῆρα ἀναφορές πού κάνει ὁ Πλάτων στούς Διαλόγους του Τίμαιο καί Κριτία.
Ἀποκρυφιστικά φαινόμενα καί Ἁγία Γραφή
Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργόπουλου
Ἀναπλ. Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.
Σέ μιά ἐποχή πρωτοφανοῦς πνευματικῆς σύγχυσης, ὅπως ἡ δική μας, καί μάλιστα κάτω ἀπό τή διαβρωτική ἐπίδραση τῶν ἀντιχριστανικῶν ἀντιλήψεων τῆς λεγομένης «Νέας Ἐποχῆς» (Νew Age) πληθώρα ἀποκρυφιστικῶν πρακτικῶν (π.χ. μαγεία, μαντεία, πνευματισμός, channeling, ἐπικοινωνίες μέ ἀγγέλους κ.ἄ.), διαφημίζονται μέ τή χρήση ἑνός ἐξαιρετικά ἑλκυστικοῦ λεξιλόγιου, ἄλλοτε ὡς τρόποι και μορφές μιᾶς δῆθεν ἐναλλακτικῆς καί ἀντισυμβατικῆς θρησκευτικότητας καί ἄλλοτε ὡς πρόσκληση στήν ἀναζήτηση νέων μορφῶν πνευματικῶν ἐμπειριῶν.
Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η τουρκοκρατία ανέδειξε ένα νέο νέφος μαρτύρων, το ίδιο ηρωικό με αυτό της αρχαίας Εκκλησίας. Είναι οι πολυπληθείς Νεομάρτυρες, οι οποίοι κοσμούν το εκκλησιαστικό στερέωμα ως αστέρες πολύφωτοι. Ένα τέτοιο πολύφωτο αστέρι της μαύρης αυτής εποχής, για την Εκκλησία και το Έθνος μας, είναι και η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία, της οποίας τη μνήμη εορτάζει στις 19 Φεβρουαρίου.
ΤΟ ΥΨΙΣΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ
(θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Απόκρεω)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στο πιο φοβερό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, στη μέλλουσα Κρίση, ως απαραίτητος προβληματισμός των πιστών αυτή την αγωνιστική περίοδο. Με την ανάμνηση της Μεγάλης Κρίσεως, με την ανάγνωση της σχετικής ευαγγελικής περικοπής, και με τη σχετική υμνολογία της ημέρας, μπορούμε να συναισθανθούμε τη μεγάλη ευθύνη μας απέναντι στον ευαγγελικό νόμο, του οποίου η τήρηση είναι προϋπόθεση για την προσωπική μας κρίση. Να συνειδητοποιήσουμε πως η επί γης ζωή μας δε θα μείνει άκριτη, αλλά θα δώσουμε λόγο για ό, τι κάναμε και για ό, τι δεν κάναμε με τη βιωτή μας, αφού θα αποδώσουμε «περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως» (Ματθ.12,36) μας διαβεβαίωσε ο Κύριος.
'Ανθρωπολογικές ἀνιχνεύσεις Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος
Πρωτ. Ν. Ι. Λουδοβίκου Καθηγ. Ἀνωτάτης Ἐκκλ. Ἀκαδημίας Θεσσαλονίκης
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι θά μπορούσαμε πολλά ἀκόμη νά συζητήσουμε γιά τόν ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή, ἰδιαιτέρως στήν ἐποχή μας, πού τά ἀνθρωπολογικά ἐρωτήματα πληθύνονται καταιγιστικά.
Ὡστόσο, εἶναι καιρός νά ἀσχοληθοῦμε καί μέ ἄλλους συγγραφεῖς, μέ πρῶτο τόν ἅγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο. Δέν θά πραγματευθοῦμε τή θεολογία του γενικῶς, ἀλλά τή συγκεκριμένη σύλληψή του σχετικά μέ τό σῶμα. Εἶμαι σίγουρος ὅτι ὅταν διαβάσουμε κι ὅταν συζητήσουμε τά κείμενά του, θά δοκιμάσουμε πραγματική ἔκπληξη.
ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟΝ (1907)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΩΡΑΪΤΙΔΟΥ
Είχε διαβάσει εις το Ευαγγέλιον, αλλά και πολλαίς φοραίς του εξηγούσεν ο μακαρίτης ο Γέροντας, ο πνευματικός της νήσου, με τα μεγάλα μάτια και την χονδρήν φωνήν, πως η ψυχή είνε πλέον πολύτιμον πράγμα από το σώμα, και, αν την χάση κανείς, με τίποτε πλέον, ουδέ με τον κόσμον όλον, δεν ημπορεί να την εξαγοράση . . . Το επίστευεν αυτό, και περισσότερον ακόμα επίστευε την φωνήν του Γέροντα, οπού χονδρά-χονδρά αντηχούσεν έως μέσα εις την καρδίαν του πάντοτε: — «Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού; …».