Ιστορία τῶν Πομάκων
Ιστορία, ἐξισλαμισμός καί οἱ προσπάθειες νά ἑνωθοῦν μέ τήν Ἑλλάδα
Στήν ὁροσειρά τῆς Ροδόπης, τόσο ἀπό τήν Βουλγαρική πλευρά ὅσο καί ἀπό τήν ἑλληνική, ζεῖ ἀπό τήν ἀρχαιότητα μία ἰδιόμορφη καί παρεξηγημένη φυλή, οἱ Πομάκοι. Οἱ Πομάκοι, κατοικοῦν στή Θράκη στόν ὀρεινό ὄγκο τῆς Ροδόπης ἐδῶ καί χιλιάδες χρόνια. Ἡ ὀροσειρά Ροδόπη βρίσκεται στό μεγαλύτερο μέρος της μέσα στή Βουλγαρία καί οἱ περισσότεροι Πομάκοι ζοῦν ἐκεῖ ἐνῶ ἡ πλειοψηφία τους στήν Ἑλλάδα βρίσκεται στό νομό Ξάνθης.
Για τις Ψυχωφελείς και γνήσιες φιλίες.
Ο Ιερός Χρυσόστομος
Ακόμη και αν εσείς μπορείτε να αποφύγετε τη μέθη, αλλά όμως μη γίνεστε κοινωνοί άλλης πολύ πιο φοβερής αμαρτίας· καθόσον τα συμπόσια αυτά είναι γεμάτα από πολλές αρπαγές· διότι, σε παρακαλώ, μη βλέπεις μόνο τα κρέατα που βρίσκονται μπροστά σου, ούτε και τα γλυκίσματα, αλλά αναλογίσου από πού έχουν συγκεντρωθεί, και τότε συχνά ίσως θα διαπιστώσεις ότι προέρχονται από αισχρές πράξεις, από πλεονεξία, βία και αρπαγή. Μα θα πει κάποιος:
Το περίεργο τέλος του Αρείου
Κωνσταντίνου Καραστάθη.
Ο (Μέγας) Κων/νος – κατά πληροφορία του Σωζομενού – ανακάλεσε από την εξορία τον Άρειο, ύστερα από έγγραφη ομολογία του αιρεσιάρχη ότι μένει πιστός στα δόγματα της Α’ Οικουμενικής συνόδου, αλλά και τις συντονισμένες παρεμβάσεις των Αρειανών φίλων του, της Κωνσταντίας, αδελφής του αυτοκράτορα και χήρας του Λικίνιου, του επισκόπου Νικομηδείας Ευσεβίου, συγγενούς του αυτοκράτορα, και του πρεσβυτέρου Ευτοκίου.
Πρίν ἀπό τή δεύτερη ἐξορία
Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας.
Ἡ ἐξορία μου στό Τουρουχάνσκ, βάδιζε πρός τό τέλος της. Ἐρχόμενα ἀπό τά κατάντη τοῦ Γιενισέι, τά ἀτμόπλοια διαδέχονταν τό ἕνα τό ἄλλο, μεταφέροντας πολυάριθμους συνεξόριστους πού εἶχαν καταδικαστεῖ τόν ἴδιο καιρό μέ μένα καί στήν ἴδια ποινή. Τήν εἴχαμε ἐκτίση καί τά πλοῖα αὐτά ἐπρόκειτο νά μᾶς μεταφέρουν στό Κρασνογιάρσκ. Ἕνας-ἕνας ἤ καθ’ ὁμάδας, ἔφθαναν μέρα μέ τή μέρα. Πάντως ἐμένα δέ μέ καλοῦσαν στή GPU νά πάρω τά χαρτιά μου.
Ἡ ἐξορία στό Ἀρχαγγέλσκ
Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας
Μέ συλλάβανε, λοιπόν, γιά δεύτερη φορά, στίς 23 Ἀπριλίου 1930. Στή διάρκεια τῆς ἀνάκρισης, εἷχα ἀμέσως τήν πεποίθηση ὅτι ἤθελαν νά μέ ἀναγκάσουν νά ἀρνηθῶ τήν ἱερωσύνη. Ἀποφάσισα νά κάνω ἀπεργία πείνας γιά νά διαμαρτυρηθῶ.
Συνήθως, ὅταν ἕνας κρατούμενος ἐξαγγέλει ἀπεργία πείνας, κανείς δέν δίνει προσοχή. Τόν ἀφήνουν στό κελλί του μέχρις ὅτου ἡ κατάστασή του γίνει σοβαρή. Τότε μόνον τόν μεταφέρουν στό νοσοκομεῖο τῆς φυλακῆς.
Οι εμφύλιες συγκρούσεις κατά τη διάρκεια των αγώνων του 21 έχουν ταξικό χαρακτήρα;
Ιωάννου Ν. Παπαιωάννου.
Ίσως άκουσες ή διάβασες πως έχουμε «εσωτερικό αγώνα» με την έννοια του ταξικού στη διάρκεια του Αγώνα του 21, καθώς υποστηρίζουν μερικοί συγγραφείς: «Το πρώτο θύμα των εσωτερικών διενέξεων, των εμφυλίων πολέμων ανάμεσα στο λαό και τους κρατούντες υπήρξεν ο Αντώνης Οικονόμου. Ο Οικονόμου έδωσε το διπλό νόημα στην επανάσταση, εθνική και κοινωνική, κι είναι ο ίδιος πάλι το πρώτο, το πιο τραγικό θύμα μιας εσωτερικής πάλης, που στοίχισε πανάκριβα στην επανάσταση και στη μετέπειτα εξέλιξη του νεοελληνικού έθνους. Κι αν μπήκε στο περιθώριο της ιστορίας δεν οφείλεται τούτο στην υποτίμηση του ρόλου του.
ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο εμφανίστηκαν και έδρασαν πολλοί αξιόλογοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, με μεγάλη προσφορά στη Θεολογία. Μάλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί η εποχή αυτή, ως περίοδος άνθισης της Ορθοδόξου Θεολογίας, τη στιγμή που ήταν σε εξέλιξη μια γιγάντια προσπάθεια από τους αιρετικούς δυτικούς, για τη νόθευσή της. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Συμεών αρχιεπίσκοποςΘεσσαλονίκης. Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Εκκλησίας μας κατά τον 14ο και 15ο αιώνα.
Οι Χιλιασταί («Μάρτυρες τού Ιεχωβά») και ο Τίμιος Σταυρός τού Κυρίου
Ο ΤΙΜΙΟΣ Σταυρός τού Κυρίου αποτελεί για κάθε Χριστιανό έκφραση αστείρευτης αγάπης τού Θεού για το πλάσμα Του (Ιωάν. γʹ 14-15. 12, 32-33. Κολ. αʹ 20), καύχημα της κατά Χριστόν αθλήσεώς του και ανίκητο όπλο κατά των διαβολικών επιβουλών.
Αναφέρει με τη χαρακτηριστική του σαφήνεια και ακρίβεια ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός ότι:
«Πάσα μέν ούν πράξις και θαυματουργία Χριστού μεγίστη και θεία και θαυμαστή, αλλά πάντων εστί θαυμαστότερον ο τίμιος αυτού σταυρός». (Εκδοσις Ακριβής, 4, 11, PG 94, 1128D)
Το σημείο του Σταυρού
Πριν από είκοσι αιώνες ο σταυρός ήταν όργανο ατιμωτικής τιμωρίας και φρικτού θανάτου. Οι Ρωμαίοι καταδίκαζαν στην ποινή της σταυρώσεως τους πιο μεγάλους εγκληματίες. Σήμερα ο σταυρός κυριαρχεί σ' ολόκληρη τη ζωή των πιστών χριστιανών, σ' ολόκληρη τη ζωή της Εκκλησίας μας, σαν όργανο θυσίας, σωτηρίας, χαράς, αγιασμού και χάριτος.
ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΛΗΣΤΗ
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΟΜΙΛΙΑ Α'- ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΛΗΣΤΗ και για τη δεύτερη παρουσία του Χριστού, και για την αδιάκοπη προσευχή υπέρ των εχθρών μας.
1. Σήμερα ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός βρίσκεται πάνω στο σταυρό και εμείς εορτάζουμε, για να μάθεις ότι ο σταυρός είναι εορτή και πανήγυρη πνευματική. Γιατί προηγουμένως ο σταυρός ήταν η λέξη που σήμαινε καταδίκη, τώρα όμως έγινε αντικείμενο τιμής. Προηγουμένως ήταν σύμβολο καταδίκης, τώρα όμως είναι η προϋπόθεση της σωτηρίας μας.
ΤΟ ΣΤΑΥΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
(Θεολογικό σχόλιο στην εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού)
Η μεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, είναι ημέρα χαρμολύπης για εμάς τους πιστούς. Ημέρα χαράς, διότι δια του σταυρικού θανάτου του Λυτρωτή μας Χριστού λάβαμε την απολύτρωση από τα φρικτά δεσμά του διαβόλου, τη δουλεία της αμαρτίας και τον πικρό θάνατο. Ημέρα λύπης, διότι φέρνει στη θύμησή μας τη θεοκτονία, το σταυρικό θάνατο του Χριστού, την μεγαλύτερη κακουργία όλων των εποχών, την έσχατη κατάντια της πτώσεώς μας και ταυτόχρονα την ανάγκη της από το Θεό σωτηρίας μας.