Η ποιμαντική διάσταση του έργου του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού

Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής Νικόλαος Χατζηνικολάου

Το πρόσωπο του Γέροντος Ιωσήφ του ησυχαστού, σύμφωνα μάλιστα και με όσα ακούσαμε αυτές τις μέρες, είναι ταυτισμένο με την απόλυτη φυγή από τον κόσμο, την ανυποχώρητη διεκδίκηση των όρων της ησυχίας, την ασυμβίβαστη προσήλωση στην ανάγκη της απερίσπαστης προσευχής, την διηνεκή προσπάθεια άσκησης της βίας, την σπανίου μεγέθους αγάπη προς τον κόσμο της ερήμου. Κανείς δεν θα μπορούσε εύκολα να συνδυάσει τον βίο ενός τέτοιου ανθρώπου με την εικόνα ενός ποιμένος. Πώς είναι δυνατόν, όταν έχουμε μπροστά μας έναν πρωταθλητή και λάτρη της ησυχίας, η οποία «Τας αισθήσεις Τας έξω νεκροί και Τας κινήσεις Τας έσω εγείρει», να μιλούμε για την ποιμαντική και μάλιστα του έργου του, κάτι που προϋποθέτει την μετά «του κόσμου αναστροφή», η οποία για έναν ησυχαστή «τα εναντία τούτων πράσσει»; Ο ησυχαστής δεν είναι ποιμένας που ομιλεί και «αναστρέφεται», ούτε ακτιβιστής που παράγει έργο.

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΤΡΥΦΩΝ: Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΥΡΓΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

       Ένας από τους ηρωικότερους μάρτυρες της αρχαίας Εκκλησίας είναι και ο άγιος Τρύφωνας ο ιαματικός. Μάλιστα για την απλότητά του και την ενασχόλησή του με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, θεωρείται ο προστάτης άγιος των γεωργών και ιδιαίτερα των αμπελουργών.

ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ

Δημητρίου Γ. Μαυρόπουλου

Θεολόγου και διευθυντού των εκδόσεων «Δόμος»

Το 1838 (15 Απριλίου) η Ιερά Σύνοδος της αυτοκέφαλης πλέον Εκκλησίας της Ελλάδος καταρτίζει σώμα Ιεροκηρύκων από άγαμους κληρικούς. Λίγους μήνες αργότερα, στις 22 Αυγούστου του ίδιου έτους, συντάσσει κανονισμό με τον τίτλο «Οδηγίαι προς τους Ιεροκήρυκας και χρέη αυτών». Το 1858 (26 Ιου­νίου) εκδίδεται βασιλικό διάταγμα εν ονόματι του Όθωνος που υπογράφει η Αμαλία, με το οποίο επικυρώνονται οι προ εικοσαετίας Οδηγίες της Ιεράς Συνόδου.

Σύγχυση ή διαστροφή

Πέτρος Πανταζής, ιερεύς-θεολόγος

                                                                                               Δωριέων 1, 15343, Αθήνα

«Καιρός να φύγει η Εκκλησία από τη μέση». Αυτό είναι κοντολογίς το συμπέρασμα του δημοσιογραφικού περιγύρου πού αναφέρεται σε θέματα πού άπτονται της θρησκευτικής ελευθερίας των Ελλήνων πολιτών. Ιδεολογικό σύνθημα και επιχείρημα, αγκαλιασμένο φαινομενικά με την αναγκαιότητα της ιατρικής δεοντολογίας και της επιστημονικής σκέψης, συν το κύρος του Ορθού λόγου γενικότερα, που υποτίθεται «νίκησαν» την covid- 19 στην Ελλάδα. Δύο οι συνέπειες του εγχειρήματος, ως στον τίτλο, η μία χειρότερη από την άλλη. Ας το αναλύσουμε:

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΘΕΣΠΙΣΗ ΓΑΜΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΑΤΟΜΩΝ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΦΥΛΟΥ

Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικόλαος

    Θέλω πολὺ νὰ Σᾶς εὐχαριστήσω, Μακαριώτατε, γιὰ τὴν τιμὴ καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη νὰ παρουσιάσω ἐνώπιον τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν ἀδελφῶν, ποὺ συγκροτοῦν τὸ ἱερὸ σῶμα τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μάλιστα μέσα στὴν ἰδιαιτέρως φορτισμένη ἀτμόσφαιρα τῶν ἡμερῶν, κάποιες σκέψεις γύρω ἀπὸ τὸ πολυσυζητημένο θέμα τῆς προαγγελθείσης ψήφισης τοῦ νόμου, ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ θεσπίζει γάμο μεταξὺ ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου στὴ χώρα μας. Νὰ ἔχω τὴν εὐχή Σας.

Οι διάφορες τάξεις χαρισμάτων στο μέλλοντα αιώνα

Όσιος Ισαάκ ο Σύρος

    Ο Σωτήρας και Κύριος μας, όταν μιλούσε για «πολλές μονές», εννοούσε τα διάφορα πνευματικά επίπεδα των ανθρώπων που ζουν στο χώρο της ανάπαυσης του Θεού, δηλ. τις διακρίσεις και τις διαφορές των πνευματικών χαρισμάτων, στα οποία εντρυφούν ανάλογα με την πνευματική τους κατάσταση. Γιατί ο Κύριος δεν εννοούσε, λέγοντας «πολλές μονές», διάφορους τόπους, αλλά διάφορες τάξεις χαρισμάτων.

 Ότι κάθε κολασμένος πρόκειται να έχει τρεις διαθέσεις: Μετάνοια για το παρελθόν, θλίψη για το παρόν, απελπισία για το μέλλον.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

 Α΄. Μετάνοιαν τοῦ περασμένου.

Συλλογίσου ἀγαπητὲ πώς ἕνα ἀπὸ τὰ φρικωδέστερα θεάματα ὅπου ἠμπορεῖ νὰ σχηματίσῃ ὁ λογισμὸς τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἕνας χριστιανός, ὅπου καταδικάζεται εἰς τὴν κόλασιν, ὕστερα ἀφ’ οὐ ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ ἔκαμνεν τόσα διὰ νὰ τὸν σώσῃ. Μέτρησε κατὰ ἀκρίβειαν τὰς διαθέσεις ὅπου ἔχει ἐκεῖνος ὁ δυστυχής, αἱ ὁποῖαι εἶναι τρεῖς· μετάνοια τοῦ περασμένου, θλίψις τοῦ παρόντος, καὶ ἀπελπισία τοῦ μέλλοντος· καθὼς τὰς ἀπαριθμεῖ ὁ Σολομὼν εἰς τὴν σοφίαν του, λέγων περὶ τῶν κολασμένων «ἰδόντες ταραχθήσονται φόβῳ δεινῷ καὶ ἐκστήσονται· ἐροῦσιν γὰρ ἐν ἑαυτοῖς μετανοοῦντες καὶ διὰ στενοχωρίαν πνεύματος στενάζοντες» (ε’. 2).

Το τίμημα της ελευθερίας σε καιρούς πολιτικής ορθότητας

Γιώργος Μηνά Αναστασάκης

«Αγρίμια κι αγριμάκια μου λάφια μου μερωμένα…»

    Φαντάζει άραγε παρωχημένο να διατρανώνουμε την πίστη μας στην ανυπέρβλητη αξία της ελευθερίας; Ομονοούμε ακόμα στο «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή», στο «ελευθερία ή θάνατος», στο «θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» ή μας ακούγονται κάπως βαρύγδουπα και ανεπίκαιρα και γραφικά στις μέρες μας; Απειλείται ή είναι δεδομένη η ελευθερία μας; Αξίζει τον κόπο να αγωνιζόμαστε για αυτήν, έχει πια νόημα, και αν ναι, πιο είναι το τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε για να την προασπιστούμε;

ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΣ ΤΟΥΣ (απόσπασμα)

ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

  Ο σκληρός πόλεμος

     Πολλές φορές έχει λεχθή ότι η προσευχή γι' αυτόν πού προσεύχεται είναι μία πράξις δυναμική, ωφέλιμη και θεάρεστη. Το πραγματικό αυτό γεγονός ερεθίζει τον διάβολο και τον κάνει να αντιμάχεται τον προσευχόμενο. Έτσι ο πιστός επιθυμώντας την ένωση του με τον Θεό, συναντά δαιμονικά εμπόδια οργανωμένα σε σύστημα και με φοβερά προγραμματισμένη επίθεσι.

Για ποιους ισχύει το «Αιρετικόν άνθρωπον μετά πρώτην και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού»;

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

«Και ν’ αποφεύγεις τις ανόητες αναζητήσεις και τις γενεαλογίες και τις φιλονεικίες και τις διαμάχες για το νόμο, γιατί είναι ανωφελείς και μάταιες». Τι δηλαδή θέλουν οι γενεαλογίες; Γιατί και στην επιστολή του προς τον Τιμόθεο το αναφέρει αυτό λέγοντας· «μύθους και απέραντες γενεαλογίες». Ίσως και εδώ και εκεί να εννοεί τους Ιουδαίους, που υπερηφανεύονταν για το ότι είχαν πρόγονό τους τον Αβραάμ και αδιαφορούσαν για τα δικά τους. Γι’ αυτό τις ονομάζει και «ανόητες» και «ανωφελείς»· γιατί το να πιστεύει κανείς σε πράγματα που δεν ωφελούν είναι απόδειξη ανοησίας.

πᾶς ὁ ἀποκτείνας Κάιν ἑπτὰ ἐκδικούμενα παραλύσει

ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

Γέν. 4, 15. καὶ εἶπεν αὐτῷ Κύριος ὁ θεός Οὐχ οὕτως· πᾶς ὁ ἀποκτείνας Κάιν ἑπτὰ ἐκδικούμενα παραλύσει. καὶ ἔθετο Κύριος ὁ θεὸς σημεῖον τῷ Κάιν τοῦ μὴ ἀνελεῖν αὐτὸν πάντα τὸν εὑρίσκοντα αὐτόν.

    Και κατά τα άλλα βλέπω πάντοτε μ’ ευχαρίστησιν τα αγαθά παιδιά, δια την σταθερότητα των ηθών που υπερβαίνει τα μέτρα της ηλικίας των και δια την οικειότητα προς την ευλάβειάν σου, από την οποίαν είναι δυνατόν να περιμένωμεν μεγάλα πράγματα από αυτούς· αλλ’ όταν τους είδα να με πλησιάζουν με γράμμα σου, διπλασίασα την προς αυτούς αγάπην μου. Όταν δε ανέγνωσα την επιστολή και είδα εις αυτήν αφ’ ενός μεν την προνοητικήν διάθεσίν σου προς τας Εκκλησίας, αφ’ ετέρου δε την επιμέλεια εις την ανάγνωσιν των θείων Γραφών, ευχαρίστησα τον Κύριον και ευχήθη τα αγαθά εις αυτούς που μας φέρουν τέτοια γράμματα και πριν από αυτούς εις εκείνον που μας έγραψεν.