ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΠΑΣΩ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΜΕ ΕΜΠΟΔΙΖΕ Ο ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ΜΕ ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ!

π. Ιωάννη Κωστώφ

 1940.  Από κάποια μονάδα είχε συλληφθεί κατά τον πόλεμο του 1940 Ιταλός αξιωματικός αιχμάλωτος.  Οι φαντάροι που τον συνέλαβαν, του αφαίρεσαν τον οπλισμό, τα κυάλια κ.λπ., όπως προβλέπεται για τους αιχμαλώτους. Όλα τα έδινε χωρίς διαμαρτυρία. Και τις φωτογραφίες των παιδιών του και της γυναίκας του. Μία μικρή όμως εικονίτσα του αγίου Γεωργίου δεν ήθελε να τη δώσει με κανέναν τρόπο.

Η αφήγηση του Γκράτσι για το Όχι

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

    Με συγκλονιστική γλαφυρότητα και ευθύτητα αφηγείται στο βιβλίο του ο Εμμανουέλε Γκράτσι, ιταλός πρέσβης στην Αθήνα το 1940, τη συνάντησή του με τον Ιωάννη Μεταξά την ιστορική ημέρα του «Όχι». Εμφανώς φορτισμένος συναισθηματικά και ο ίδιος, ο Γκράτσι αναφέρει την άσχημη ψυχολογική κατάσταση στην οποία περιήλθε ο Μεταξάς αντιλαμβανόμενος ότι ο πόλεμος της Ελλάδας με την Ιταλία ήταν αναπόφευκτος. 

Η Παναγία στον πόλεμο του ’40

Γράμμα από τη Μόροβα

    Ο Τάσος Ρηγοπούλας, στρατευμένος στην Αλβανία το 1940, έστειλε από το μέτωπο το παρακάτω γράμμα στον αδελφό του.

«Αδελφέ μου Νίκο. Σου γράφω από μια αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Η φύση τριγύρω είναι πάλλευκη. Σκοπός μου όμως δεν είναι να σου περιγράψω τα θέλγητρα μιας χιονισμένης Μόροβας με όλο το άγριο μεγαλείο της. Σκοπός μου είναι να σου μεταδώσω αυτό που έζησα, που το είδα με τα μάτια μου και που φοβάμαι μήπως, ακούγοντας το από άλλους, δεν το πιστέψεις.

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ‘40

Του Πρωτ. Κωνσταντίνου Δ. Βαστάκη

«Επορεύοντο χαίροντες… ότι υπέρ τού ονόματος Αυτού (τού Χριστού)

κατηξιώθησαν ατιμασθήναι»  (Πράξ. 5, 41)

   Σταθμός ανεπανάληπτος στην ιστο­ρία τού νεώτερου Ελληνισμού, χαράχτηκε με χρυσά και ανεξίτη­λα γράμματα το ΕΠΟΣ τού ’40. Το γεγονός μάλιστα τού ύπουλου τορπιλισμού τού ευάνδρου Α/κού μας «ΕΛΛΗ» και, συνε­πεία τούτου, η εκ μέρους τού εχθρού –τάχα και Χριστιανού- ασεβέστατη και βλάσφημη προσβολή που έκαμε στη Μεγαλόχαρη Πα­ναγία μας (15-08-1940), συνεκλόνισε την Ορθόδοξη συνείδηση των Ελλήνων.

ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕΛΙΔΕΣ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΕΡΖΑΚΗ

  Ένας άνεμος καινούργιος, ανυποψίαστος, άρχιζε να φυσάει πάνω στην Αθήνα. Ήταν η ώρα 6 όταν οι σειρήνες της αντιαεροπορικής άμυνας ξύπνησαν την πολιτεία. Ο ουρανός είταν πεντακάθαρος, λεύκαζε ο όρθρος, μύριζε δροσιά. Στους δρόμους, τους έρημους ακόμα, κρότησαν μερικά παραθυρόφυλλα, κάποιες μπαλκονόπορτες. Οι άνθρωποι ξυπνούσαν ξαφνιασμένοι, ρωτούσαν τους πρώτους διαβάτες.

ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ: Η ΚΑΤΑΛΗΨΙΣ ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΟΚΑΣΤΡΟΥ

Του Αργυροκάστρου ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ (1890- 1969)

    Πριν από έξι χρόνια, στις 8 Οκτωβρίου 1940 λευτερώθηκε το Αργυρόκαστρο από τον ένδοξο ελληνικό στρατό μας. Ύστερα από την κατάληψι της Κορυτσάς, η πτώσις τον Αργυρόκαστρου ήταν ένα από τα μεγάλα γεγονότα τον ελληνο-ιταλικού πολέμου. Οι δύο αυ­τές πόλεις για τη στρατηγική θέση που είχαν κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα και για το πλήρες οδικό δίκτυο που τις συνέδεε μετα­ξύ τους και με το εσωτερικό της Αλβανίας, είχαν γίνει μεγάλα κέντρα εφοδιασμού και σοβαρές βάσεις εξορμήσεως τον ιταλικού στρατού για την καθυπόταξη της Ελλάδος.

ΕΝΩ ΠΛΗΣΙΑΖΕ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Κωνσταντίνος Ε. Νούσκας Υποστράτηγος – Ε. Α.

ΣΤΙΣ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ο υπουρ­γός των εξωτερικών της Ιταλίας κόμης Τσιάνο, έγραφε στο ημερολόγιο του:

«Ο Ντούτσε επανέρχεται. Συνέταξε μια επιστολή δια τον Χίτλερ επί της γενικής καταστάσεως. Υπαινίσσεται επίσης εις αυτήν την επικειμένην ενέργεια μας εις την Ελλάδα, αλλά δεν καθορίζει ούτε την μορφήν ούτε την ημερομηνίαν, διότι φο­βείται μήπως τον σταματήσουν δια μίαν ακόμη φοράν. Πολλαί ενδείξεις μας κά­νουν να πιστεύσουμε ότι εις το Βερολίνον δεν βλέπουν με πολύ ενθουσιασμό την πορεία μας προς Αθήνας.

Η ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ 1940 – 1944

ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ’40 ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ